پرکن پياله را

كه اين آب آتشين؛ ديري است ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها كه در پي هم مي شود تهي
درياي آتش است كه ريزم به كام خويش
گرداب مي ربايد و آبم نمي برد!
من، با سمند سركش و جادويي شراب
تا بيكران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا
تا شهر يادها...
ديگر شرابم جز تا كنار بستر خوابم نمي برد! 
هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلوده دور دست
پرواز كن
به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد!
در راه زندگي،
با اين همه تلاش و تقلا و تشنگي،
با اين كه ناله ميكشم از دل كه: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد

پر كن پياله را ... 

 شعر: فريدون مشيري

زان زلف خوش و روي نكو ميترسم

ترسيدن هر كس       از چم بد است

بيچاره من از    چشم نكو   ميترسم

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به کراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

شعر: استاد اخوان ثالث

امير شوشتري در حال كوك دادن به سازها

استاد كيهان كلهر (استاد بي نظير ساز كمانچه) ۵شنبه شب ۸ آذر ماه

شب اول اجراي گروه (مهتابرو ) 

قبول دعوت كردند و به اجراي ما خواهند آمد۰

گروه مهتاب رو با قطعاتي در بيات ترك به روي صحنه ميرود.

این گروه ۸-۹ آذر ماه پنجشنبه و جمعه شب ساعت ۲۰ 

در تالار ارسباران واقع در(فرهنگسرای ارسباران بالاتر از پل سید خندان)

بروی صحنه خواهد رفت۰

فروش بليط كنسرت گروه مهتاب رو در

گيشهء ارسباران:9-22872818 نشر دارينوش :22000400

خانهء كتاب شهرآرا :2-66901270  كافهءعكس:88791191

فروشگاه ققنوس (تحويل در محل):22738007 آغاز شد

اعضای گروه

 سرپرست: وصال عربزاده (نوازندهء سه تار)

خواننده: حسین بهاربین (خوانندهء سریال زیر تیغ)

رباب: علی اکبر داداش زاده(تنظیم کنندهء قطعات)

تار۱: مهسا عظیمی

تار۱: علیرضا مصدقی

تار۲: دانیال عطار زاده

سنتور: امير شوشتري

تار باس: نوید امینی

تار باس: نیما حاج جعفر

کمانچه: مرتضي فتحي

سه تار: سیاوش کرمی

سه تار: عطیه تیموری

سه تار: سلمان حسینی

تنبک: امیر احمدی قمی

نی: محمود احمدزاده(محمود سام) 

زرد است كه لبريز حقايق شده است، تلخ است كه با درد موافق شده است،

عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي، پاييز بهاريست! كه عاشق شده است۰

ارغوان

ارغــوان شاخه همخون جدا مانده من، آسمان تو چه رنگست امروز؟
آفتابي است هوا؟   يا گرفته است هنوز؟
من درين گوشه كه از دنيا بيرون است، آسماني به سرم نيست،
از بهاران خبرم نيست، آنچه ميبينم ديوار است۰
آه، اين سخت سياه  آن چنان نزديك است
كه چو بر ميكشم از سينه نفس، نفسم را بر ميگرداند۰
ره چنان بسته كه پرواز نگه، در همين يك قدمي مي‌ماند۰
كورسويي ز چراغي رنجور قصه پرداز شب ظلماني است۰
نفسم ميگيرد كه هوا هم اينجا زنداني است۰
هرچه با من اينجاست، رنگ رخ باخته است۰
آفتابي هرگز گوشه چشمي هم
به فراموشي اين دخمه نينداخته است۰
اندر اين گوشه خاموش فراموش شده،
كز دم سردش هر شمعي خاموش شده،
ياد رنگيني در خاطر من گريه مي‌انگيزد:
ارغــوانم آنجاست! ارغـوانم تنهاست!
ارغــوانم دارد مي گريد!
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو ميريزد.
ارغــوان!
اين چه رازي است كه هر بار بهار با عزاي دل ما مي آيد؟
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
وين چنين بر جگر سوختگان داغ بر داغ مي‌افزايد
ارغــوان !
پنجه خونين زمين  دامن صبح بگير
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس
كي برين دره غم مي‌گذرند؟
ارغـــوان! خوشه خون!
بامدادان كه كبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغه مي‌آغازند، جام گلرنگ مرا
بر سر دست بگير، به تماشاگه پرواز ببر۰
آه بشتاب كه هم پروازان نگران غم هم پروازند۰
ارغـــوان، بيرق گلگون بهار تو بر افراشته باش!
شعر خونبار مني ! ياد رنگين رفيقانم را بر زبان داشته باش،
تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغــوان، شاخه همخون جدا مانده من۰!!

سلطان سخن هوشنگ ابتهاج متخلص به: ه۰الف۰سايه

که از طرف دوستان يه SMS برام اومد و خيلي ناراحت كننده بود

(لوسيانو پاواروتي) Lucianno Pavarotti

خواننده ي سولوي تنور در اواخر  سن 71 سالگي

در تاريخ ۰۶/۰۹/۲۰۰۷ ساعت 5 بامداد در گذشت!!

اين براي من بد ترين خبري بود كه طي سال 86 از اون با خبر شدم0

  بید مجنون را ‌سفارش کرده است تا بماند پیش پایت در سجود  

 نقشی از روی قشنگ تو زده

 ماه را  خورشید را  مهتاب را

 از زلال قلب پاکت آفرید

 اشک را  آیینه را  آب را

 خبر سبزی برای مرغ عشق از دل  آوازهای تو گذاشت

 قطرهای روشن اشک تو را چون شقایق بر شب تاریک کاشت.

حرف دل:

 تمام جاده پر از ارتعاش  ممتد باران

 بیا عبور کن از کوچه های شک و یقینم

  ببین که می شود آیا؟

 که می شود آیا؟

 من این مسافر تنها به انتظار تو تا سپیده ی صبح بنشینم

 تمام حرف من این است:

 ببین که مثل درختان نشانده ای به زمینم

 چه خوب بود اگر می شد ای همیشه روشن

 که در مجاورت  سایه ... آفتاب بچینم

 درست مثل درختان نشانده ای به زمینم

 که آسمان دلت را

که آسمان دلت را

  که آسمان دلت را همیشه سبز ببینم

 و شاخه های تقاضا هنوز که هنوز است به جستجوی تو سبزند

   آی  سرخ ترینم آی  سرخ ترینم۰

بَسَم از هوا گرفتن كه پري نماند و بالي

بكجا روم ز دستت كه نمي‌دهي مجالي؟

نه ره گريز دارم نه طريق آشنايي

چه غم اوفتاده‌اي را كه تواند احتيالي

چه خوشست در فراقي همه عمر صبر كردن

باميد آنكه روزي بكف اوفتد وصالي

بتو حاصلي ندارد غم روزگار گفتن

كه شبي نخفته باشي به درازناي سالي

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد

كه چنين نرفته باشد همه عمر بر تو حالي

سخني بگوي با من كه چنان اسير عشقم

كه به خويشتن ندارم ز وجودت اشتغالي

همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد

اگر احتمال دارد بقيامت اتصالي!!!

سعدی

تنهايي هايم پر است از لحظه هاي بياد تو سر كردن

ولي باز بتو حاصلي ندارد غم روزگار گفتن۰

بازم اين شيرينه كه سعدي ميگه

همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد

آرزويم اين است نتراود اشک درچشم تو هرگز مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز و به اندازه هر روز توعاشق باشي

عاشق آنکه تو را ميخواهد و به لبخند تو از خويش رها ميگردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت مي خواهد۰